Listy do M.: #14 Pękłam

czemu...

List do pani Malibu

Dzisiejszej nocy komary oszalały na punkcie mojej krwi.
Chciałem umrzeć a nie udało mi się nawet zasnąć.
Moja krew oszalała na twoim punkcie.
Czy bezsenność też można sublimować w sztukę?
Wstałem i nie wiem, co mógłbym zrobić.
Chyba tylko herbatę.
Jutro czeka mnie ryzykowna przygoda,
będę może musiał uciekać, powinienem wypocząć.
Mój wzrok błąka się po stole
i zatrzymuje się bezradnie
w niepewnym porcie twej twarzy.
Chcę cię całować, chcę jeść twoje włosy,
chcę mieszkać w twoich nozdrzach,
ten list jest listem gończym, chcę cię mieć żywą lub wcale,
fotografia nie pachnie, nie mówi do mnie "Jaculku",
z fotografią nie można się nawet ożenić.
Przestaję się dziwić szaleńcom krążącym wokół portretu Giocondy
z buteleczką żrącego kwasu ukrytą na sercu.
Powiedz coś. Powiedz, że za dużo palę.
Powiedz, skąd się wzięłaś taka dobra i mądra.
Pociągnij mnie za włosy i powiedz, że mojej fryzurze
już nic nie pomoże i nic nie zaszkodzi.

Jacek Podsiadło

Dobrze, że jesteś

Dobrze, że jesteś,
bo wczoraj znowu bolało mnie serce,
a ciągle nie mam pomysłu na życie.

Musisz mi pomóc,
bo od szesnastu dni pada deszcz
i życie powoli zaczyna mi się rozmywać.

Miałem iść do dentysty,
ale przybłąkał mi się wiersz o tobie,
no i nie mam go z kim zostawić w domu.

Dobrze, że jesteś,
bo w zeszłym tygodniu „U Fukiera”
śmierć znowu pytała o mnie szatniarza.

Dzwoniłem dzisiaj do ciebie,
ale słuchawka ugryzła mnie w rękę
i pewnie ta rana tak szybko się nie zagoi.

Musisz mi pomóc,
bo jestem zmęczony jak Bóg,
który harował przez tydzień –
i nie stworzył świata…

Jarosław Borszewicz

Listy do M.

poniedziałek, 26 maja 2014

#14 Pękłam

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz